محل قرارگیری: اسکالپ به دلیل سوزن نازک و بالههایش، برای رگهای سطحی مانند ورید سفلیک در مچ دست یا حتی رگهای سر در نوزادان ایدهآل است. در مقابل، آنژیوکت برای رگهای عمیقتر بازو مانند ورید بازوفالیک مناسبتر است، جایی که نیاز به جریان مداوم داریم. مثلاً در یک مورد بالینی که با آن روبرو شدیم، برای یک کودک دوساله با تب بالا، اسکالپ در رگ مچ دست قرار گرفت تا آنتیبیوتیک سریع تزریق شود، در حالی که برای بزرگسالی با کمآبی مزمن، آنژیوکت در بازو برای سرم روزانه استفاده شد.
در مورد مدت ماندگاری، فرق آنژیوکت و اسکالپ واضح است: اسکالپ حداکثر چند ساعت دوام میآورد، زیرا سوزن ثابت میتواند باعث هماتوم (کبودی) شود، اما آنژیوکت با کاتتر نرم، تا ۹۶ ساعت (طبق راهنمای INS) قابل استفاده است. این تفاوت در درمانهای سرپایی حیاتی است؛ تصور کنید بیمار دیالیزی که نیاز به تزریق مکرر دارد – آنژیوکت اینجا نجاتدهنده است.
اندازه و نوع سوزن نیز کلیدی است. سوزن اسکالپ با تیوب اتصال، انعطافپذیرتر است و برای رگهای گیج بالا (نازک) مناسب، در حالی که آنژیوکت با سوزن اولیه که خارج میشود، جریان بهتری فراهم میکند. در تجربههای ما، انتخاب گیج اشتباه میتواند منجر به نفوذ خارج رگی (infiltration) شود، پس همیشه با تورنیکه تست کنید.
کاربردهای رایج هم تفاوت را برجسته میکند: اسکالپ برای فلبوتومی سریع در آزمایشگاه، و آنژیوکت برای انفوزیون در ICU. مزایای اسکالپ در سرعت و کمدردی است، اما معایبش در عدم ماندگاری؛ برعکس، آنژیوکت برای درمان طولانی عالی است، اما مراقبت از عفونت را الزامی میکند. در یک مثال واقعی، در پاندمی کووید، اسکالپ برای تست سریع PCR استفاده شد، در حالی که آنژیوکت برای اکسیژندرمانی وریدی ماندگار بود.
مطلب کامل را در این لینک بخوانید.
- پنجشنبه ۱۶ بهمن ۰۴ ۱۸:۴۵
- ۲ بازديد
- ۰ نظر